A kiedy przyjdzie Życie
Ciemność odejdzie
Z cichym westchnieniem
matki

To Nowe Życie
Za koszulę nocną Cie trzyma
Serca jego bicie
Sprawia że odpływasz.

A wtedy
To miłość - Ciebie ogarnia
Ciepło Cie wypełni.

***

A teraz pozwólcie
że zacznę
Krzyczeć
że wezmę do ręki megafon
i powiem – całą prawdę

obnażę swoje wnętrzności
myśli i słowa

Wyrwę me serce
i pokażę wam
jakie ono jest czerwone
i czarne
jak cieknie z niego krew
niebieska

Pozwolę wam spojrzeć
na mój mózg
który boi się ciemności
ludzi

Wezmę do ręki nóż pistolet
i zobaczycie że
wszystko przeze mnie – przechodzi
przepływa przelatuje i
pozostawia tylko
blizny

Otworzę usta
i zobaczycie że
wypełnia je krew

dlatego me dźwięki
są dla was
niezrozumiałe

A zatem pozwólcie że
będę krzyczeć
przerywając ten hałas
głuchym milczeniem.
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...

***

Dajcie mi nowe życie !
bez bólu cierpień i niewiary

Wyczyśćcie mą pamięć
wymażcie wszystkie słowa dźwięki
obrazy

Uczcie mnie
wszystkiego od nowa

mamo tato drzewo
dom niebo słońce
miłość Bóg

przywróćcie mej pamięci
wszystkie pojęcia

pozwólcie mi
bawić się

w chowanego berka
klasy rodzinę

Uczcie mnie
wszystkiego od nowa

co to jest życie
i na czym polega

kim jestem
i jak długo to potrwa


Pozwólcie mi
oddychać powietrzem
czystym
nie – skażonym

Dajcie mi – miłość !

***

I oto nadchodzi

tak oczekiwany
dzień rozstrzygnięć

Zapadnie ciemność.
Pojawi się światło.

Będziemy do niego szli.

Ślepcy będą nadal błądzić.

Nadejdzie
Chwila osądu.

Obejrzymy się za sobą
i będziemy śledzić kroki
nasze i ich.

Będziemy wyciągać wnioski.

Będziemy krzyczeć
Będziemy milczeć
śmiać się i płakać
Będziemy mówić prawdę
i kłamać.

Ale życia i śmierci
Nie da się oszukać.
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...

Spalam się

w y p a l a m

Wypluwam z siebie wszystko
co się da.

Już niewiele zostało
do końca ...
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...

***

Koniec !!!

Tak Wiem

Jest tu
za rogiem.

Już blisko.


Nie Nie
już nie uciekniesz.


***


Pościg

Biegnę biegnę coraz szybciej
Coś mnie goni

Co ? Nie wiem
Uciekam
tak szybko
jak potrafię. To
To mnie goni

Już
jeszcze chwila
...aaaaaa

Już mnie ma
Złapało mnie

To - to jest
... Strach

Teraz boję się
jeszcze bardziej.
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...

***
Patrz!
ludzie do siebie strzelają
w biały dzień
na ulicy
w domu kinie szkole
na całym świecie

Tak – wiem
słowa potrafią dziś
nawet zabić.
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...

***
A wtedy on
wziął mnie za rękę i
zaprowadził
przypiął do skały ...

Nastąpiła moja
egzekucja.

Wziął czas do ręki
zlepił kulkę i
rzucił mi w twarz ...

Wziął do ust życie
zaczął rzuć i
plunął mi w twarz ...

Wziął świat do ręki
nadgryzł i
mi wręczył ...

A później
puścił mnie wolno ...

Taka jest droga do śmierci.
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...

To już koniec? Może jeszcze,
Wierszów swych nas zlejesz deszczem?
Zbyt rozlegle i żałośnie
Przecież zmieścić mogłeś w jednym Poście~!

Czekanie
wprawia mnie w obłęd
frustrację

Czas wtedy
dłuży się
ciągnie
wplata w moje
wnętrzności

co utrudnia mi
oddychanie

Świat wtedy
wydaje się
bardziej czarny
a
przestrzeń
zamknięta


Pozwala zrobić
dwa kroki
w przód tył
bok
na skos

nie wiadomo
na jak długo.
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...

Kocham kocham
kocham kocham

Kocham!


Nie – to nic nie znaczy...
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...

Widziałeś ludzi
teraz
jacy są brudni

ocieka z nich

kłamstwo
zło
nienawiść

wszystkie popełnione zbrodnie
czyny ruchy gesty

cały brud
schodzi z nich
i spływa
na świat

dotyka mnie
ciebie ich was.
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...

hm ...
Y!...
A!...
A może?
nie...
A gdyby tak?
może jednak!
może to dziś?
Nie
nie wiem...
Ale!?
nie...
Dlaczego?! a może...
przecież...
nie
nie wiem!
może to dziś wszystko się wyjaśni...
może już wszystko - skończone...
nie
nie wiem...
Nie wiem! co jak będzie...
jak długo to jeszcze potrwa.
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...

Wybiegłam z domu
a może szłam
a to czas biegł.

Było mi zimno
miałam dreszcze
(było +23°C).

Co mnie pognało?
Nie nie
To nie był już czas.

Może...
to mój strach

Może...
to ludzie!
kazali mi biec?

Tak...
chyba tak.
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...

***


Niech obrócę się w pył!
A wiatr pokaże mi drogę
do szczęścia...
***


Już chyba czas
wejść do grobu i
położyć się spać.
***


Mój krzyk – to słowa, to wszystkie wypowiedziane brednie; niedorzeczne i nierealne pomysły; to także cisza, moje milczenie; to mój śmiech zwierzęcy; to wzrok wpatrzony w niebo...
***


Gdy nadejdzie czas, kiedy kilka razy dziennie będziesz oglądać swoje odbite wnętrzności, kiedy będziesz w strachu otwierać usta, by przekonać się, że ślina nie zamieniła się w krew
- zrozumiesz o czym mówię.
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...

Śmiech to najlepsza kryjówka, do której najchętniej i najczęściej uciekamy
_________________
dzień po dniu...
otrzepuję myśli z liści...
zapadam w sen...
wypatruję - jeźdźców apokalipsy...