| Logowanie | | Nie masz jeszcze konta? Możesz sobie założyć. Jako zarejestrowany użytkownik będziesz miał kilka przywilejów. |
|  | | |
JPEG czy TIFF czy kompresować czy nie ?(684 słów w tym tekście)
(2392 ) 
Źródło: www.erakomputera.com.pl
Opracowanie: Maciej Dominik
Poprzez martycę sfotografowany obiekt zostaje przetworzony na odpowiedni format obrazowy i zapisany na karcie pamięci. Zapamiętane zdjęcie musi być czytelne dla innych urządzeń i aplikacji, którymi będziemy nasze zdjęcia obrabiać. Dlatego też aparaty cyfrowe wykorzystują standardowe formaty plików graficznych.
Każdy obraz zostaje zapamiętany na nośniku danych aparatu cyfrowego w postaci pliku zawierającego wszystkie informacje o wartości koloru każdego pojedynczego piksela oraz informacje dodatkowe o rozdzielczości, wielkości obrazu i kanałach barwnych. Rozszerzenie nazwy pliku jest charakterystyczne dla formatu w jakim plik został zapisany i pozwala programowi komputerowemu go rozpoznać. Do najbardziej rozpowszechnionych formatów plików, które zazwyczaj używane są do zapisu zdjęć w aparatach cyfrowych, należą JPEG oraz TIFF.
Najczęściej stosowany jest format JPEG. Dostępny jest niemal we wszystkich aparatach cyfrowych. Jest to skrót od "Joint Photographic Experts Group". W rzeczywistości nie jest to właściwy format plików graficznych, a raczej sposób kompresowania obrazów mający pewne odniesienie do jednego z wariantów formatu TIFF. Możliwość skompresowania jest ogromną zaletą tego formatu. Dzięki niej objętość zdjęć jest mniejsza, co z kolei pozwala na zmieszczenie większej ich ilości w pamięci aparatu.
Kompresja JPEG bazuje na fakcie, że dla ludzkiego oka informacje o jasności są ważniejsze niż informacje o kolorach (np. o zmroku kontury są widoczne, mimo że od dłuższego czasu kolory nie są rozpoznawalne). Algorytm JPEG ogarnia razem podobne zakresy kolorów i przypisuje im uśrednione wartości.
A więc nie jest zapisywany piksel po pikselu dla każdej wartości koloru, lecz zakresy kolorów, którym przypisano wcześniej zredukowane wartości barw, przy czym próg rozróżniania kolorów ustalany jest stopniem kompresji. Kompresowanie w JPEG-u jest niestety stratne, co oznacza, że niektóre elementy fotografii mogą być mniej dokładne niż w przypadku pliku, w którym nie stosuje się kompresji. Oczywiste jest także, że im silniejsza kompresja, tym straty są większe.
Tyle teorii, jak natomiast przekłada się to na praktykę? W większości obecnych na rynku aparatach cyfrowych stosuje się 3, 4-krotny stopień kompresji obrazu. Oznacza to, że jakość zapisanego obrazu nie jest odróżniana gołym okiem od oryginału. Zdjęcie wykonane 3-mega-pikselową cyfrówką zapisane bez żadnej kompresji (np. w formacie TIFF) ma objętość ok. 10 MB. Przy wspomnianym stopniu kompresji zmniejsza się ono do 2-2,5 MB przy zachowaniu (dla ludzkiego oka) jakości oryginału. Nawet kompresja 10, 20-krotna daje dość dobrą jakość wykonanego zdjęcia, przynajmniej na monitorze komputera, a objętość pliku zmniejsza się do 0,5-1 MB. Widoczna ziarnistość obrazu pojawia się przy 20, 30-krotnej kompresji.
Profesjonaliści, którym zależy wyłącznie na najwyższej jakości obrazu stosują format zapisu zwany TIFF (skrót od "Tagged Image File Format"), opracowany przez firmę Aldus dla zapamiętywania grafik wysokiej rozdzielczości. Format TIFF pozwala na uniwersalne zapamiętywanie, wymianę między rozmaitymi programami do obróbki grafiki, wymianę między różnymi platformami sprzętowymi (Mac i PC), jak również na bezstratną kompresję danych. Struktura pliku jest tak skonstruowana, że dodatkowe informacje umieszczone są na początku pliku w tzw. "tagach", a sam obraz zostaje zapamiętany piksel po pikselu bez zmniejszania jego jakości.
W plikach TIFF stosowana jest bezstratna kompresja LZW (od nazwisk twórców: Lempel, Ziv, Welch), która nie usuwa żadnych informacji. Redukuje natomiast jednostkowe bloki pikseli poprzez ich krótki opis. Zaletą formatu TIFF jest to, że części dużych obrazów o wysokiej rozdzielczości dają się obrabiać, bez konieczności ładowania całego obrazu do pamięci operacyjnej komputera. Te części obrazu, które nie będą pokazywane na monitorze, pozostają po prostu na twardym dysku, co skraca wydatnie czas ładowania i czas obliczeniowy, a ponadto ułatwia sposób pracy z plikiem.
Największym problemem przy stosowaniu tego formatu jest wielkość pliku. Wspomniana bezstratna kompresja LZW nie rozwiązuje tego problemu do końca, ponieważ niewielu producentów aparatów cyfrowych z niej korzysta, gdyż pomysłodawcy tej metody ją opatentowali. Innym problemem TIFF-ów jest też długi czas ich zapisu na kartę pamięci. W tym przypadku rozwiązaniem jest bufor pamięci, do którego można szybko zapisać kilka zdjęć, które następnie są zapisywane na karcie pamięci.
Format pliku, w jakim zapisywane jest zdjęcie, jest kolejnym elementem, na który należy zwrócić uwagę przy zakupie cyfrówki. Amator nie powinien się długo zastanawiać i wybrać aparat, który zapisuje zdjęcia w formacie JPEG. Profesjonalista wybierze zapewne sprzęt, który pozwoli mu zapisać obraz w TIFF-ie. Decydując się na ten ostatni trzeba jednak pamiętać, że możliwość zapisu większej ilości zdjęć w tym formacie wiąże się z koniecznością zakupu karty pamięci o zwiększonej objętości. |
|
[ Powrót do Biblioteka - artykuły prasowe | Wykaz sekcji ] |
|
|
